|
En gisteren (dinsdag 15 maart, waarop hij werd begraven) wenste ik dat, meer dan ooit. Sta met beide benen op de grond. Laat die mooie kist niet je nieuwe thuis zijn. Drink met mij nog heel veel glazen rode wijn op late avonden, waar ik op je wacht omdat je mijn gast bent op een evenement en anderen het wachten beu zijn en al zijn gaan slapen. Laat ons bomen over ons mooie genre, over de frustratie dat zoveel neuzen de andere kant op staan, over dat steeds opnieuw ego's goede plannen torpederen nog voordat ze tot wasdom zijn gekomen. Laat ons praten, soms de schouders ophalen en lachen. Genieten van het leven.
Ik heb veel, in gedachten, tegen je gepraat, Wim. Gisteren. En ik was vast niet de enige. Je zult me dus wellicht niet gehoord hebben. En ergens die dag hoorde ik mezelf denken: 'Jij was weldegelijk 'De Wim'.' Gek genoeg voelde het afscheid zwaarder dan ik ooit had gedacht. Je hebt de levens van heel veel mensen geraakt; dat bleek wel uit de grote meute die gisteren in het zonnige Kats verscheen. Te vroeg ging je weg. Nu kunnen we niet meer klagen over je tekortkomingen, maar veel belangrijker nog: we zullen niet meer oprecht blij zijn je te zien, want je was een man met charme en charisma. Wat overblijft is respect, waardering en warmte voor een man die veel te vroeg uit het leven werd getrokken.
Dag, Wim...
